به یادتم ...

ای سر چشمه ی محبت

ای عشق واقعی

چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است

چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود

بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است

چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای

من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی

تو هوای دلم را با طراوت کردی

زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم

پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

 

 

                                                   

 

 

 

 

 

 

یک کلمه عاشقانه...

  

1000مرتبه 900کلمۀ عاشقانه را در 800جملۀ مختلف به 700 زبان

 پیش 600نفر مطرح کردم 500نفر از آنها 400جمله رادر 300 زبان

در 200برگ ترجمه کردند و100بار در 90 روز، روزی 80 دقیقه 70

جمله را60بار ودر 50روز ،روزی 40 مرتبه برایت تکرار کردم اما تو

 30بار آن را آموختی پس از 20دقیقه 10بار 9سوال کردم 8 مرتبه بـه

 7سوال  6 جواب رد دادی در فاصلۀ 5روز 4مرتبه تورابه 3جا دعوت

کردم 2بار تمنا کردم تا 1بار گفتی دوستت دارم ...

 

         

 

مهربونم

 

ترا چون نسیم صبا دوست دارم

ترا چون حدیث وفا دوست دارم

چون حل گشته ام دروجود تو باخون 

تر از من وما ، جدا دوست دارم

دلم را کسی جز تو کی میشناسد

ترا ای بدرد آشنا ،دوست دارم

چو بیمارجان بر لبم از جدایی

گل بوسه را چون دوا ،دوست دارم 

 

 

بلای وجودی ،مرا مبتلا کن  

ز هستی گذشتم ،بلا دوست دارم

مگیر از سرم سایۀ شهرت را

ترا همچو فرهما دوست دارم

شبهای تاریک و تلخ جدایی

خیال ترا چون دعا دوست دارم

قسم بر دو چشمان غم ریز مستت

ترا من بقدر خدا دوست دارم

 

 

 

 

 

            

 

 

                       ای خدا این کیست در یک گوشه ای مانند ماه؟

 

                        می زنـد آتش به جـان خستـه ام بـا یک نـگاه

 

                        راستی او آن طـرف سرشـارازمـهر و وفــا

 

                        ای خدا من ایـن  طـرف آلـوده بـابـوی گنـاه

 

                        هرچه پاکی ونجابت هست درچشمان اوست

 

                        می توان خواند از نگاه بی قرارش گاه گاه

 

                        بعد یک شب آشنایی ،بعد یک دنیا سکوت

 

 

 

 

 

                        بـازم هم پایان شب آغـاز یک نور سیـاه

 

                       بی توهرلحظه برایم لحظه جان کندن است

 

                       بـعـد تـو دسـت مـن و داربــلـنـد قـتـلگـاه

 

                      می روی سوی همان شهری که نامش زند گیست

 

                      ای بـهـار عـمر جاویدان خدا پشـت وپنــاه

 

                     آنـکه بیـن مـا دوتـایـی را آورده اســت

 

                     می کـند روزی بـسـاط عـیشمـان را روبراه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شهرزاد قصه گو

مرا درسینه پنهان کن

 

رهم ده در دل پر مهر وا حساست

 

مرا مگذار تنها ، ای دلیل راه امیدم

 

بهشتم ، آسمانم ، شعر جاویدم

 

مرا مگذار تازنجیری زندان غم باشم

 

برایت قصه ها خوانم

 

بپایت شعرها ریزم

 

مرابگذارتا مستانه در پای توآویزم

 

 

 

مرا در دیده پنهان کن

 

که شبها تا سحر رؤیای آن چشم سیه گردم

 

مرا مگذار تادورازتوای هستی ،تبه گردم

 

زپایم بند دل مگشا

 

مرا بگذار تا کاخی برایت از وفا سازم

 

ترا از آرزوهایت جدا سازم

 

ترا با کعبۀ دل آشنا سازم

 

 

بیا با من ،یبا تا در میان موج دریاها

 

میان گردبادسخت صحراها

 

کناربرکه های غرق نیلوفر

 

تهی ازیاد فرداها

 

زجام چشمهای تومی ناب نگه نوشم

 

منم آن مرغک وحشی

 

قفس مگشا

 

زپایم بنددل را مدار،ای آشنای من

 

 

مرا بگذار تا عمری اسیر آرزو باشم ، سرا پا گفتگو باشم

 

شه من ، شهرزاد قصه گو باشم

 

مران از سینه یادم را

 

مراازکف مده آسان

 

منه امید جاویدم 

 

 بلوح عشق من پایان ...                                                                                                                       

                                                                                    

                                                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پنهانی

 

می خواستم چشم های تورا ببوسم

 

تونبودی ، باران بود ،

 

رو به آسمان بلند پر گفت وگو گفتم :

 

-تو ندیدیش ...؟!

 

و چیزی ، صدایی ...

 

صدایی شبیه صدای آدمی آمد ،

 

گفت: نامش را بگو تاجست وجو کنیم !

 

نفهمیدم چه شد که باز

 

یکهو وبی هوا ،هوای تو کردم ،

 

دیدم دارد ترانه ای به یادم می آید.

 

گفتم :  شوخی کردم به خدا !

 

 

 

          

 

 

می خواستم صورتم را از لمس لذیذ باران

 

فقط خیس گریه شود ،

 

ورنه کدام چشم

 

کدام بوسه

 

کدام گفت وگو ...؟!

 

من هر گز هیچ میلی

 

به پنهان کردن کلمات بی رؤیا نداشته ام !

 

                                                                                           سید علی صالحی

 

 

همه را...

 

 

همه را ،

 

همه را دوست می دارم

 

هم اورا که تنها می بیند وانگار که نمی بیند

 

همه او را که خدا حافظ ما را می شنود ونمی شنود وبالا می رود

 

هم او را که سلام ما را شانه می اندازد بالا !

 

حتی هم او !

 

 

گر چه می دانستیم که او حتی با خود ِ خود هم نیست چه رسد با من من!

 

او را هم از صمیم دل دوست دارم

 

چرا که خاطره های قشنگ و زخمی این دل ِ نامراد ،

 

با او همه بسر شد

 

همه را دوست می دارم

 

حتی پاره های تنم را

 

که خطاها وپریشانی های مرا درمی گذرند و می بخشند...

 

 

حرف دل

                      

 

          مارا گلی از روی تو چیدن نگذارند      

 

                         چیدن چه خیال ست که دیدن نگذارند

 

                         صد شربت شیرین زلب خسته دلان را

 

                        نزدیک لب آرند وچشیدن  نگذارند   

                                            

 

                                                                                        

                                                                                                                                                   

محبت

 

          

 

پروانه وعشق

 

 

پروانه ، ای از عشق و ناکامی نشانه  

      

ای یادگارعاشقی در این زمانه

 

در شعله میسوزد پرت پروا نداری

 

پروای جان در حسرت فردا نداری

 

  سودا مکن جان در بهای آشنایی 

                                                                                                                    

دیگر ندارد آشناییها بهایی

 

پروانه، این دلها دگر درد آشنا نیست

 

در بزم مستان هم ، دگر شور و صفا نیست

 

پروانه، دیگر باده ها مستی ندارد

 

جز اشک حسرت ، ساغر هستی ندارد

 

پروا کن از آتش که میسوزد پرت را

 

یکدم نسیمی میبرد خاکسترت را

 

پروانه، آن شمع امید شام تارت

 

آخر سحر گه میشود شمع مزارت

 

 

                                                              

 

روح جوانم

با عشــق در آمیــخت نــفس های نـهانم

 

                   دندان زده شد سیب پلاسیدۀ جانم

           

چون پنجره چشمی به تماشای جهان شد

 

                  ایـــن کـــالبد مــــنجمد بـــی هیجانم

 

 

خون صاعقه زد صاعقه چشمان مرا سوخت

 

                                 

                 افــــتاد ســــپیدار نگـــاه نگــــرانــــم

 

چشـــمان تــــما شازده ام تـــا دل خـــــون بست

 

                 از هـــیمنۀ عشـــق فروریخت زبـــانم

 

شد صــورت من زود تر از بیشۀ خـــورشید

 

                         بیدارشد از خــواب گران روح جوانم

 

 

 

کوچه...

   

   

 بی تو ،اما،به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

 

 

من، امیدی را در خود

 

بارور ساخته ام

 

تارو پودش را ،با عشق تو پرداخته ام

 

مثل تابیدن مهری در دل

 

مثل جوشیدن شعری از جان

 

مثل بالیدن عطری درگل

 

جریان خواهم یافت

 

 

 

 

 راه خواهم افتاد 

 

 باز از ریشه به برگ

 

 باز، از بود به هست

 

 باز، از خاموشی تا فریاد!

مهتاب

 

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم،

 

همه تن چشم شدم ،خیره به دنبال تو گشتم ،

 

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،

 

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

 

در نهانخانۀ جانم،گل یاد تو، درخشید

 

باغ صد خاطره خندید،

 

عطر صد خاطره پیچید:

 

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

 

پرگشودیم ودر آن خلوت دل خواسته گشتیم

 

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

 

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

 

من همه،محو تماشای نگاهت.

 

آسمان صاف وشب آرام

 

بخت خندان وزمان رام

 

خوشۀ ماه فروریخته در آب

 

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

 

شب وصحرا و گل سنگ

 

همه دل داده به آواز شباهنگ

 

یادم آید،تو به من گفتی :

 

(( از این عشق حذر کن !

 

لحظه ای چند براین آب نظر کن،

 

آب،آیینۀ عشق گذران است،

 

توکه امروز نگاهت به نگاهی نگران است؛

 

باش فردا،که دلت با دگران است!

 

تا فراموش کنی ،چندی از این شهر سفر کن ))

                                                                        

خداوندا

 

تومی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است

چه رنجی می کشد آن کس که انسان است واز

احساس سر شار است .

                                       

                                        ( دکتر علی شریعتی)